AKTUALNOŚCI


niedowidzenie

Niedowidzenie – czym jest ta choroba oczu?

6 czerwca 2017


Niedowidzenie to choroba polegająca na znacznym pogorszeniu jakości widzenia w przypadku jednego lub nawet obojgu oczu. Wada jest uciążliwa do tego stopnia, że pomimo odpowiednio dobranych okularów nadal się utrzymuje. Schorzenie to u dzieci spowodowane jest niewłaściwym pobudzaniem wzroku we wczesnym etapie życia. Zaburzeniami, które konsekwentnie rozwijają niedowidzenie u najmłodszych są m.in. zez, różnowzroczność czy brak stymulacji.

Zez – to nic innego jak osłabienie mięśni oka, co skutkuje zmianą kąta patrzenia. Osobom z tą wadą trudniej przychodzi prowadzenie pojazdów mechanicznych, takich jak motor czy auto. Wadę tę można z powodzeniem leczyć za pomocą okularów, chirurgicznie, a nawet odpowiednimi ćwiczeniami. Niedowidzenie związane z zezem jest najczęściej występującym rodzajem niedowidzenia.

Różnowzroczność – jest anomalią powstałą w wyniku uwarunkowań dziedzicznych, pogłębiającego się zeza lub patologii ocznej powiek. Wada objawia się w postaci innej ostrości widzenia w każdym z oczu. Niedowidzenie w tym przypadku jest drugą najczęściej występującą wadą.

Brak stymulacji wzrokowej zwykło nazywać się niedowidzenie z brak używania oka. Zwykle choroba jest dziedziczna, może pojawić się we wczesnym etapie życia. Niedowidzenie występuje najrzadziej i jest bardzo trudne w leczeniu.

Powstawanie niedowidzenia u dzieci jest związane z elementami drogi wzrokowej mózgu, które
w przypadku niedowidzenia nie zanikają, lecz są pozbawione swoich funkcji. Proces ten jest zatem w dużej mierze odwracalny. Niedowidzenie jest najczęściej występującą przyczyną upośledzenia wzroku. Jego występowanie szacuje się na 1 – 3,5% wśród wszystkich dzieci

Niedowidzenie – leczenie
W leczeniu wady związanej z niedowidzeniem trzeba podjąć i zaplanować odpowiednie kroki:

  • Wyeliminowanie wszelkich czynników utrudniających widzenie (np. zaćma).
  • Usunięcie wady refrakcji oka.
  • Zmuszenie organizmu do używania gorszego oka.
  • Praca nad widzeniem obu ocznym.

Poszczególne etapy leczenia wiążą się z dużym poświęceniem i wyzwaniem zarówno dla rodzica, jak i dla dziecka. Zwłaszcza przestrzeganie restrykcyjnych punktów terapii. Podczas leczenia może okazać się, że pomimo zastosowania się do wszelkich zasad terapia nie przynosi upragnionych efektów. Jest to spowodowane niezwykle rzadką grupą osób, u której poprawa wzroku nie występuje. Pacjent po częściowej poprawie nie może przerywać leczenia, gdyż wówczas powrót choroby jest nieunikniony. Najtrudniejszym okresem dla wzroku dziecka są pierwsze trzy lata życia, jednocześnie okres ten jest najlepszym momentem do odpowiednio postawionej diagnozy i szybkiego wyeliminowania wszelkich wad.